گاه نامه های زني در كافه اي شلوغ

چند ماهی هست که نشد اینجا بنویسم، درست مثل دفتر روزانه ام که گاهی دیر به دیر به سراغش می روم.چندوقتیست مشغولم و امروز که لپ تاپ را سر کار باز کردم دلم خواست سری اینجا بزنم و صدای کلیک کلیک دکمه های کیبورد در اتاق کار کوچکم بپیچد.زندگی آرام آرام جریان دارد. مسیر هرروزه تکرار میشود و من که حالا اوضاع را بهتر میدانم میگذرانم و با امید بیشتری پیش میروم.حالا که زنی هستم در آستانه ی سی سالگی، احساس میکنم باید از لحظه لحظه هایم برای رسیدن به آرزوهایم بیشتر استفاده کنم. این را قبلا سخت تر میتوانستم درک کنم، اما حالا فکر میکنم روحم، ذهنم، شخصیتم و بدنم را باید برای ورود به سی سالگی کم کم آماده کنم. ف گاه نامه های زني در كافه اي شلوغ...

جایی در کتابی خواندم هر کاری که امروز انجام میدهیم، هر حرفی که امروز میزنیم، هر پیشامدی که امروز ما علتش هستیم، روزی، ساعتی در جایی به خودمان بازمیگردد...و من به شدت به این کلام معتقدم.امیدوارم من در زندگی امروزم شاهد برگشتن خیلی از حرفها، قضاوتها و کارهایی نباشم که روزی، بدون توجه به آینده ام انجام دادم.گاهی شرایط کاری، زندگی و روحی و فیزیکی حال آدم را دگرگون میکند و من متنفرم ازین دوره های ماهیانه ای که انگار بار سنگینی از افکار و انرژی های منفی را روی دوش آدم میگذازد و هیچ کس تلاش نمیکند تو را وشرایطت را بفهمد.امروز من اینگونه ام! تنها حرف کوچکی کافیست!گروه بانوان لطفی در گوشم قطعه ی "ای گاه نامه های زني در كافه اي شلوغ...